O świętości w sercu Pragi: Kolejne spotkanie w Praskiej Szkole Nauki Kościoła

W czwartkowy wieczór, 29 stycznia 2026 roku, mury Bazyliki Najświętszego Serca Jezusowego na Szmulowiźnie ponownie stały się centrum teologicznej refleksji. W ramach kolejnej odsłony Praskiej Szkoły Nauki Kościoła, mieszkańcy i goście mieli okazję wysłuchać wykładu ks. prof. Stanisława Urbańskiego, zatytułowanego „Prawdziwe życie duchowe a pobożność”.

Świętość to nie tylko modlitwa, to codzienne życie

Ks. prof. Urbański rozpoczął swoje wystąpienie od odczarowania pojęcia świętości, które często kojarzy nam się z niedostępnymi ołtarzami. Prelegent podkreślił z mocą, że świętość to przede wszystkim przeżywanie codzienności. Odwołując się do nauczania papieskiego – encykliki Deus Caritas Est Benedykta XVI oraz adhortacji Gaudete et exultate Franciszka – wykładowca wskazał, że być świętym to po prostu żyć pełnią miłości.

Według ks. Urbańskiego szczytem tak rozumianej drogi jest umiłowanie Boga, z którego w sposób naturalny wypływa miłość do drugiego człowieka. To także nieustanna próba zestrojenia własnej woli z Wolą Bożą. Co ciekawe, przywołano tu metaforę św. Benedykta, który przedstawiał świętość jako rozłożyste drzewo, znajdujące swój finał w pełnym zjednoczeniu z Bogiem.

Pułapka „płytkiej” pobożności

Ważnym punktem wykładu było rozróżnienie między autentycznym życiem duchowym a samą pobożnością. Ks. prof. Urbański zauważył, że współcześnie wielu z nas wstydzi się manifestować swoją wiarę, ponieważ pojęcie świętości bywa spłycane wyłącznie do zewnętrznych praktyk.

„Spłycanie to skupianie się na samej modlitwie, przy jednoczesnym braku uczynków miłości wobec bliźniego” – przestrzegał prelegent.

Teologia świętości przypomina nam, że skoro zostaliśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boga, to świętość jest wpisana w nasze „DNA”. Zaczyna się ona od daru Chrztu Świętego, a jej celem jest niebo.

Miłość oblubieńcza i konkretne czyny

Podczas spotkania wiele miejsca poświęcono modlitwie serca oraz kontemplacji. Ks. Urbański podkreślił, że doskonała miłość – określana mianem oblubieńczej – jest tożsama ze świętością. Nie oznacza to jednak oderwania od rzeczywistości. Wręcz przeciwnie, mamy realizować ten ideał na miarę naszych ludzkich możliwości.

Podsumowując wykład, prelegent wskazał trzy filary, na których opiera się świętość w praktyce:

Dobre czyny wobec bliźniego,
Dobre słowo,
Wytrwała modlitwa.

Spotkanie w Bazylice NSJ pokazało, że praska duchowość to nie tylko tradycja, ale przede wszystkim żywe poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, jak być lepszym człowiekiem w dzisiejszym świecie.